Klik hier voor de originele tekst in het Nederlands.
Introduction: This article offers a brief conversation with the Essenes on Helen Schucman’s work . “A Course in Miracles” was written by Mrs. Schucman. Every text in this course has been completely channelled by her. There is an interesting interview on YouTube where she explains the course writing process. Because I notice similarities in how I channel, I ask the Essenes for their thoughts on the process.
How do you view Helen Schucman’s work?
She is a pioneer in putting our vision on paper. She has done a lot of work with a wide range. We are grateful that she was open to what we brought out through her. Her work has now been translated into 110 languages <edit: as far as I know: 25; maybe the Essenes refer to the amount of different countries>. That makes it very effective as a means of spreading Love among humanity.
So you are the voice she heard?
Yes and no. Yes: she heard the content of our message to the people. However, she was not aware of our existence. So in a way it doesn’t matter that we were the source of her story to the people.
Yet I read about her ‘cave vision’, where there is a connection with the Essenes.
Yes, her cave vision was an important moment for us. It made it clear to many that there is a lot of history to be found in that area.
Why is that important?
Humanity easily loses track of all the beliefs that exist. By locating something in a certain place, more space is created for other beliefs.
So the relationship with, for example, Christianity and Judaism is important?
Not really. What we mean is that places like this have a certain aura, an attraction to certain people. These people are important to the work we envision.
Think of it as a magnet that attracts the right people. That is what such a location does. That’s because history and message get mixed up. Knowing that something happened, combined with new insights into how something works.
That sounds like you are very consciously looking at effective ways to spread your message. Is that right?
Yes and no. Yes: it works well not to just spread messages. The ‘how’ matters. We have learned that.
No: at the same time, it is not the case that we always determine how we have the most reach. That’s because we don’t intend to be as effective as possible. That’s not the goal. The real purpose is to spread love among the people. Messages contribute to that purpose. But are not the most important.
In between: I notice more and more that I can hear my vocabulary and use. How did that happen?
We use what you have in you. That’s how it goes. Sending unknown words is useless. It won’t arrive anyway. What happens is that you get used to our energy. Words from yourself stick, as it were, more easily to what we send you. Handy huh?
I also expected that your communication would be much more stately, grander. How do you see that?
‘Stately’ and ‘grandiose’ are of no use to us if you then shy away from the essence of the message and your role in it. If you want it grotesque, you can. But we don’t think that makes sense. The message is for all people. So also for people like you, with your vocabulary and sentence structure to name a few.
It’s like subvocalizing, which we do. How does it differ?
You are not talking to yourself. Because otherwise you would always know where the sentence is going. Or get ideas that you have known for a long time. We always tell a little bit of news, so that you can recognize that you are talking to us and not yourself. Convenient, isn’t it?
Was your contact with Helen Schucman the same as with me?
For the most part yes. She had more speed than you in catching our messages. You are slower than she was. That has to do with how you behave towards us. She felt a kind of urge to give everything, where you use a kind of brake. That’s not wrong. It allows you to have more control over who says what and when. And how fast that goes. Helen didn’t. She rattled everything that came along on paper as quickly as possible. It had to be: at your pace that book would have taken a very long time <I feel the energy change and have a feeling like someone is joking>.
Is it suitable for what you want, as it is now?
Yes, of course. It’s fine. Although sometimes you can also rest for a while. You push yourself hard sometimes. It is not necessary. Something is coming. Keep it healthy.
Introductie: ik spreek de Essenen over Helen Schucman. Mevrouw Schucman is de schrijfster van ‘Een cursus in wonderen’. Zij heeft deze teksten geheel gechanneld. Er is een interessant interview daarover met haar op Youtube. Omdat ik gelijkenissen zie met mijn proces van channeling, vraag ik de Essenen om hun visie op dat proces.
Hoe kijken jullie naar het werk van Helen Schucman?
Ze is een pionier op het gebied van onze visie op papier zetten. Ze heeft veel werk verricht met een breed bereik. We zijn dankbaar dat ze open stond voor hetgeen we via haar naar buiten brachten. Haar werk is inmiddels in 110 talen vertaald <edit: het zijn er eerder 25>. Dat maakt het heel effectief als middel om Liefde te verspreiden onder de mensheid.
Dus jullie zijn de stem die ze hoorde?
Ja en nee. Ja: ze hoorde de inhoud van onze boodschap aan de mensen. Ze was echter niet op de hoogte van ons bestaan. Dus in zekere zin maakt het niet uit dat we de bron waren van haar verhaal naar de mensen toe.
Toch lees ik over haar ‘cave vision’, waar wel de relatie is met de Essenen.
Ja, haar cave vision was een belangrijk moment voor ons. Het maakte helder voor velen dat er veel geschiedenis is te vinden in dat gebied.
Waarom is dat belangrijk?
De mensheid raakt makkelijk het spoor bijster in alle overtuigingen die er zijn. Door iets te lokaliseren op een bepaalde plek ontstaat er meer ruimte voor andere overtuigingen.
Dus de relatie met bijvoorbeeld christendom en jodendom is belangrijk?
Niet echt. Wat we bedoelen is, dat plekken zoals deze een bepaalde uitstraling, aantrekkingskracht hebben op bepaalde mensen. Die mensen zijn belangrijk voor het werk dat we voor ogen hebben.
Zie het als een magneet dat de juiste personen aantrekt. Dat doet zo’n locatie ook. Dat komt doordat geschiedenis en boodschap dan vermengd raken. Weten dat iets is gebeurd, gecombineerd met nieuwe inzichten in hoe iets werkt.
Dat klinkt alsof jullie heel bewust kijken naar effectieve manieren om jullie boodschap te verspreiden. Klopt dat?
Ja en nee. Ja: het werkt goed om boodschappen niet zomaar te verspreiden. Het ‘hoe’ maakt uit. Dat hebben we wel geleerd.
Nee: het is tegelijk ook weer niet zo, dat we steeds bepalen hoe we het meeste bereik hebben. Dat komt doordat we niet van plan zijn om zo effectief mogelijk te zijn. Dat is niet het doel. Het werkelijke doel is liefde verspreiden onder de mensen. Boodschappen spelen daar een rol in. Maar zijn niet het belangrijkste.
Even tussendoor: ik merk steeds meer dat ik mijn woordenschat en -gebruik terughoor. Hoe komt dat?
We gebruiken wat je in je hebt. Zo gaat dat. Onbekende woorden sturen heeft geen zin. Het komt toch niet aan. Wat er gebeurt is, dat je went aan onze energie. Woorden vanuit jezelf plakken als het ware makkelijker aan wat we je sturen. Handig hè?
Ik had daarnaast verwacht dat jullie communicatie veel statiger, grootser zou zijn. Hoe zien jullie dat?
We hebben niets aan statig en groots als je vervolgens wegdeinst van de essentie van de boodschap en je rol daarin. Wil je het grotesk, dan kan dat. Maar volgens ons heeft dat geen zin. De boodschap is voor alle mensen. Dus ook voor mensen zoals jij, met jouw woordenschat en zinsopbouw om maar wat te noemen.
Het lijkt op ‘subvocalising’, wat we doen. Waarin verschilt het?
Je bent niet tegen jezelf aan het praten. Want anders zou je steeds al lang weten, waar de zin naar toe gaat. Of ideeën krijgen die je al lang weet. We vertellen steeds een beetje nieuws, zodat je kan herkennen dat je met ons praat en niet met jezelf. Handig hè.
Ging jullie contact met Helen Schucman ook zo als met mij?
Grotendeels ja. Ze had meer snelheid dan jij in het opvangen van onze berichten. Jij bent minder snel dan zij. Dat heeft te maken met hoe je je opstelt richting ons. Zij voelde een soort drang om alles te geven, waar jij een soort rem hanteert. Dat is niet verkeerd. Het maakt mogelijk dat je meer controle hebt over wie wanneer wat zegt. En hoe snel dat gaat. Helen had dat niet. Ze ratelde alles wat langskwam zo snel mogelijk op papier. Dat moest ook wel: in jouw tempo had dat boek wel erg lang geduurd <de energie verandert; het gevoel van een grapje>.
Is het wel geschikt voor wat jullie willen, zoals het nu gaat?
Jazeker. Het gaat prima zo. Al mag je soms ook even rusten. Je pusht jezelf hard soms. Dat is niet nodig. Er komt wat komt. Hou het gezond.